او مرا می ترساند.

درست مثل ترسی که اول يک عشق به آدم دست ميدهد . همان وقتی که عقلمان به ما ميگويد بايد منتظرِ غم ها و رنج هايی باشيم و بايد مواظب باشيم به او نزديک نشويم و بد يک ميان بر ما را زود تر و بيشتر به او نزديک ميکند، در حالی که ميدانيم بالاخره گرفتار ميشويم ولی حاضر هستيم به خاطره يک لحظه خوشی هزاران لحظه رنج بکشیم .

ولی با اين ترس باز هم عاشق ميشويم و عاشق میمانیم.

بر گرفته از کتاب:زندگی ،جنگ و ديگر هيچ